OWADOŻERNE / HODOWLA 

Rosiczka - opis hodowli

Hodowla rosiczki coraz częściej staje się obiektem zainteresowania wielu amatorów domowego ogrodnictwa, zarówno tych młodszych, jak i starszych. Rosiczka to oryginalny prezent na każdą okazje, szczególnie jeśli pochodzi ona z naszej własnej hodowli. Te rośliny od zawsze cieszyły się dużą popularnością. Powodem jest przede wszystkim pewna niezwykłość tej specyficznej rośliny, która z natury jest drapieżnikiem. Ponadto jej niecodzienny wygląd sprawia, że idealnie nadaje się na każdy parapet. Urozmaica i dodaje życia wnętrzu, stanowi ciekawy element dekoracyjny każdego domu czy mieszkania. Dodatkowym atutem jest to, że hodując kilka rosiczek skutecznie pozbędziemy się wszędobylskich much i komarów (a w najgorszym razie przynajmniej zmniejszymy ich ilość). Jest to niewątpliwa zaleta, szczególnie dla ludzi, którzy latem mają stale otwarte okna. Po co tracić pieniądze i zdrowie na chemikalia rozpylane w powietrzu, skoro możemy zatrudnić naturalnego wroga owadów. Hodowla rosiczki nie nastręcza większych trudności nawet początkującym hodowcom, jednak należy wziąć pod uwagę, że roślina ta będzie wymagać od nas poświęcenia znacznie większej ilości uwagi niż pozostałe domowe rośliny, ze względu na to, że jest względnie delikatna. Szczególnie chodzi tu o systematyczne podlewanie, ale o tym w dalszej części strony. Zacznijmy od początku.



WYSIEW NASION

Na początek musimy zaopatrzyć się w ziemie torfową, plastikową doniczke, podstawke, karnister wody destylowanej i garść drobnych kamyczków. Ziemia do rosiczek powinna być kwaśna, pH 3 do 5. Najprościej powiedzieć, że potrzebuje się kwaśny torf pod rosiczki, sprzedawca na pewno będzie wiedział o co chodzi. Wode destylowaną można dostać na każdej stacji benzynowej, albo w sklepie z częściami motoryzacyjnymi. Spód doniczki nawiercamy, albo przekłuwamy gorącą igłą w kilku miejscach, żeby zapewnić swobodny przepływ wody pomiędzy doniczką, a podstawką. Na spód doniczki wysypujemy cieńką warstwę kamyczków - będą one pomagać odprowadzić nadmiar wody z ziemi. Na kamyki wsypujemy naszą ziemię torfową - nie ubijamy. Tylko wierzch możemy delikatnie wyrównać. Następnie nawadniamy ziemie wlewając wode na podstawke - nie lejemy jej bezpośrednio do ziemi. Po pewnym czasie, kiedy ziemia już wystarczająco nasiąknie możemy wysypać nasiona. Niech nikogo nie zdziwią rozmiary nasion rosiczki, które są bardzo małe. Nasiona najlepiej posadzić w odległościach około 1 cm od siebie używając do tego celu wilgotnej igły lub szpilki (nasiona łatwo się do niej przykleją i łatwo je będzie przenieść). Po około 2 - 3 tygodniach powinny być już widoczne bardzo małe, młode rosiczki (wielkosci około 1 mm). 

TEMPERATURA

Rosiczki nie lubią dużych upałów, nie lubią też zimna. Optymalna temperatura latem to dla nich okolice 20C, dlatego w czasie upałów należy unikać wystawiania ich na parapet, bo mogą doznać poparzeń (szyba działa jak soczewka i dodatkowo zwiększa temperature). W zimie temperatura powinna oscylować w granicach 16 - 18C 


NAWOŻENIE

Rosiczki nie nawozimy, ponieważ spowoduje to spalenie jej delikatnego systemu korzeniowego. Rosiczki wszystkie potrzebne składniki odżywcze potrafią wyprodukować sobie same. Nawożenie w większości przypadków kończy się uschnięciem roślinek. 

ZRASZANIE

Rosiczki nie zraszamy ze względu na gęstą ciecz trawienną znajdującą się na powierzchni liści. Zraszanie może zaburzyć jej skład, a w następstwie tego utrudnić, albo wręcz uniemożliwić prawidłowe jej działanie, tymsamym uniemożliwiając roślinie łapanie owadów.

ZIEMIÓRKI

Ziemiórki są częstym szkodnikiem towarzyszącym rosiczkom. Dorosłe owady przypominają muszki owocowe, są podobnej wielkości, mają czarne ciało, swoje jaja najchętniej składają w wilgotnej glebie, dlatego też tak często hodowcy rosiczek mają z nimi problem.

Larwy ziemiórek poniekąd są pożyteczne, ponieważ odżywiają się martwą materią organiczną, grzybami i glonami pomagając rosiczce (ma ona wtedy więcej składników odżywczych tylko dla siebie). Jednak nadmierna ilość larw może doprowadzić do tego, że zaczną one podgryzać system korzeniowy rosiczki, a nawet wgryzać się do wnętrza łodyżek i drążyć tunele. Trzeba pamiętać również, że larwy nie będą wyrządzać większych szkód dopóki ziemia będzie wilgotna. Jeśli dopuścimy do przesuszenia nasze roślinki szybko staną się wspomnieniem.

Larwy ziemiórek można poznać po kilku charakterystycznych cechach. Trzeba przyjrzeć się dokładnie i z bliska ziemi w której rosną rosiczki, ponieważ larwy ziemiórek są trudno dostrzegalne. Cechy charakterystyczne to:

- długość ciała około 5 - 7 mm
- ciało przezroczyste, wydaje się być białe
- wzdłuż ciała widoczne czarna kreska (przewód pokarmowy)
- czarna główka

Dodatkowym potwierdzeniem, że mamy doczynienia z larwami ziemiórek może być zaobserwowanie w najbliższym otoczeniu latających dorosłych osobników.

Zwalczać ziemiórki można na kilka sposobów. Można to robić ręcznie wyrzucając je z ziemi, ale jest to zajęcie dla wytrwałych. Można też umieścić w ziemi żółte kartoniki pokryte wolnoschnącym klejem, albo żółte pojemniki z wodą. Kolejnym sposobem, którego w wypadku rosiczek nie polecam, jest stosowanie preparatów chemicznych. Nie polceam go ze względu na delikatność rosiczek. Ostatni sposób polecany jest dla tych, którzy mają już dobrze rozwinięte rosiczki. Nie robimy nic. Kiedy larwy dorosną i przekształcą się w dorosłe, latające osobniki, większość z nich zostanie wyłapana przez rosiczke. Nie dopuści to do nadmiernego rozmnożenia się larw w naszej ziemi, a te które zostaną będą korzystnie wpływać na nasze rosiczki. Naturalne rozwiązania są najlepsze.

 
   GALERIA
   HODOWLA
      dzbanecznik
      kapturnica
      muchołówka
      Tłustosz
   SKLEP

Kreator Stron www